نشستم منتظر این‌که پلاس باز شه، رسماً باید دنبال چس‌مثقال خبر توسرزنون این‌ور اون‌ور بدوم، آخرش هم که، فلان...

نشستم منتظر که ببینم چه‌کار کنم در ادامه... رفتم سروقت «هزاره» تو فکر این‌که جداً برای Big deal بهتره چی بگم، زیاد پیش می‌آد بگم‌ش و تو نخ‌ش بودم که به فارسی چی بهترین معادل‌شه، تو ذهن‌م بود مثلاً «خاص» اما راضی‌م نمی‌کرد... ممم... هزاره تو توضیح‌ش به‌عنوان شوخی توضیح‌ش داده، هرچند، من هیچ‌وقت شوخی‌آمیز ندیدم‌ش یا معمولاً به‌کار نبردم‌ش، به‌هرحال فوق‌العاده و شق‌القمر رو پیش‌نهاد کرده، خب، حرفیه... راضی‌ام از این‌که هزاره رو خریدم، هرچند شده آینه‌ی دق و هی یادم می‌آره درست از وقتی خریدم‌ش حتی یک خط هم از کتابه رو ترجمه نکردم که بخوام به‌خاطر اون برم سروقت‌ش، با این‌حال راضی‌ام، هرچند کم ورق‌ش زدم این‌چندوقته اما در همون حد هم احساس می‌کنم چطور تا حالا بدون هزاره سر کرده بودم، حتی حسرت می‌خورم که کاش رو کامپیوتر هم می‌شد داشته باشم‌ش، این‌یکی رسماً تنبلیه، گاس هم نه... به‌هرحال، نمی‌فهمم چرا این‌قدر زندگی کردن رو واسه خودم شق‌القمر کردم (ممم... بد هم نمی‌شینه). دیشب بالٱخره «پرنیان و پسرک» رو تموم کردم، بعدش ده دقیقه زل زده بودم به کتاب‌خونه که چی بخونم. فکر کردم بهتره سراغ یه رمان بزرگ نرم، تنبل شده‌م یه‌جورایی، یه‌نموره خودم رو راه بندازم و مطمئن شم که تو خوندن وقفه نمی‌اندازم بعد برم سراغ یه کار نفس‌گیر. بعد دیدم این‌جوری نمی‌شه انتخاب کرد. فکری شدم باز یه کار کودک بخونم سرحال‌م بیاره، اما این هم احتمال خطر داشت، ممکن بود کار خوبی باشه اما لزوماً منو سرحال نیاره، کار پرصفحه هم باز می‌تونست مشکل قبلی رو پیش بیاره... دارم قفل می‌کنم باز وسط نوشتن... ممم... «دریای زمین» و «ارباب حلقه‌ها» رو بهتره بذار برای وقتی بهتر... «کوکی» پولمن هم ممکنه به‌اندازه‌ی کافی برای این حال و هوام گیرا نباشه. فکر کردم بد نیست یه کار پلیسی بخونم. همه‌شون می‌تونستن هیجان‌انگیز باشن، اما هرکدوم یه اشکلی توشون اومد، یهو دوباره شق‌القمر شد، یه‌چیزی شبیه وظیفه :)) که اگه هولمز بخونی باید تا ته‌ش بری دیگه، چندلر رو باید بگردی تو ویکی ترتیب انتشارش رو پیدا کنی و بعدی رو بخونی و حال‌ش نیست الآن ،‌ ترجمه‌های همت ممکنه باز رو اعصاب باشن، «قتل در کمیته‌ی مرکزی» ممکنه الآن نگیره... چشم‌ام افتاد به «دراکولا»، همون مشکل اولی... قید داستان کوتاه هم زدم، الآن نه، به‌اندازه‌ی کافی این‌مدت درگیر داستان کوتاه بودم، کوتاه رو هم ترجیح می‌دم پشت‌سرهم نخونم، دست‌کم یه‌ساعتی وقفه بین هر داستان فعلاً، که خب، این وقفه رو نمی‌خوام. دنبال یه‌کار نفس‌گیرم که یه‌سره بنشونه... خوددرگیری... نمایشنامه هم ممکنه الآن نگیره... کوفت! زهرمار! فارسی هم نه، مدت زیادیه کار غیرفارسی نخوندم... فکری شدم کمیک‌بوک بخونم، اما فکر کردم بهتره پای کامپیوتر نشینم موقع خوندن، وسوسه‌ی جلد بعدی «سندمن» قوی بود، سعی کردم جلوش بایستم... باز هم کوفت، فلان کتاب هم که پروژه‌س رسماً، بهمانی هم زیادی گنده‌س، بیستاری خیلی کم‌حجمه، انگار رفتی رستوران، ریدی به قضیه داداش...

یه زمانی فکر می‌کردم دست‌دست نباید کرد، شکی نیست که وقت نمی‌کنم همه‌ی کتابایی رو که دل‌ام می‌خواد بخونم، هرچقدر هم عمر کنم، باز گمونم عقب بیافتم، دست‌دست نمی‌طلبه، هر کدوم رو همون دیشب برمی‌داشتم... الآن دوباره باید انتخاب کنم... بعد، فشار عصبی‌ش... هر کدوم رو که رد می‌کنم فکر نخونده‌موندن‌ش خل می‌کنه، حساب این‌که هنوز «شاهنامه» نخوندم و خاک بر سرم، اینم پروژه‌ش کردم... غُر می‌زنم به خودم که اگه همون پیرارسال شروع کرده بودم، هرجوری، بی‌حساب هم شروع کرده بودم تا الآن اِن‌بار تموم شده بود، اما حساب کردم می‌خوام فصل به فصل با منثور گلسرخی‌ش پیش برم همراه منظوم، یه‌جوری که جبران تمام این سال‌های نخوندن‌ش بشه، هیچی‌ش از زیر دست‌م در نره... تریدم به بادیه، فعلاً که دو سال‌ش از دست رفت و بد می‌دونم که دارم ضرر می‌کنم، عقب‌ام، خیلی عقب‌ام، خیلی از خودم عقب‌ام... رسماً زندگی رو برای خودم شق‌القمر کردم و همین داره عقب‌تر هم می‌اندازدم...

هر هفته به خودم می‌گم از هفته‌ی دیگه بیشتر می‌زنم بیرون، می‌دونم که حسابی گیر افتادم. چندسال پیش اوضاع خوب بود... هفت سال پیش مثلاً، تازه شروع کرده بودم تو خونه وقت گذروندن. شش سال پیش وقتِ بیشتری گذاشتم، تقریباً هرروز چندین و چند صفحه می‌نوشتم، ایده بود، زیاد، کافی بود یادداشت‌شون کنم فقط، بعد می‌شد روشون کار کرد... رو داستان کوتاهام که کار می‌کردم، همین دور آخر، چند ماه پیش، یه روز فکر کردم تموم کردن داستان هزار برابر سخت‌تر از شروع کردن‌شه. دور اول نوشتن ساده‌ست کم‌وبیش، رسماً یکی دو نشست برام کافیه، بعد اما، ماتحت مبارک تاول خواهد زد از فرط نشست برای تموم کردن‌ش، سخته، ولی می‌چسبه، ولی سخته. به‌هرحال چند سال پیش هنوز ایده بود، و تا همین چند ماه پیش هم جون‌ش بود و حال‌ش بود برای کار کردن و پختن ایده‌های قدیمی‌تر... اگه هنوز حال‌ش بود دست‌کم تا چهارپنج‌سال دیگه کار داشتم، می‌تونستم بشینم به بازنویسی و ویرایش، می‌تونستم تحقیق کنم و دست‌کم یکی از رمان‌ها رو تموم کنم، نگران نباشم که گیر کردم و قفل کردم... در واقع تا همین چندی‌پیش خیال‌ام راحت بود که بلوکه‌شدنه طبق معمول می‌گذره، بدیهیه، کارخونه که نیستم، بهتر که نیستم، آدم باید پر بشه تا یه‌جایی، فکر می‌کردم خوندن کافیه... اما می‌بینم و دیدم که زدم به کاه‌دون، حالا چاردیواریه داره له‌ام می‌کنه، باید بزنم بیرون، چندوقتی باز بچرخم، گمونم دوباره سرپا شم، چاردیواری آدم رو ترسو می‌کنه و من به اندازه‌ی کافی هم از ترسو بودن می‌ترسم و هم از ترسو بودن‌ام می‌ترسم و هم از جفت‌شون بیزارم. همیشه روش مقابله‌م با ترس این بوده که بکوبم تو شکم‌ش، حالا از کوبیدن و شکم‌اش هم می‌ترسم، حالا نخوام خودم رو به گند بکشم هم... دست‌کم شک ندارم زیاد به‌ش فکر می‌کنم...

سوم دبیرستان بودم، رفیقی نداشتم، رفیق خاصی نداشتم، با چند تا از بچه‌ها صرفاً کم‌وبیش قاطی بودم، اما هنوز نمی‌شد اسم‌ش رو دوستی و رفاقت گذاشت. یه‌روز تو خیابون، تو راه برگشت،‌ با شهاب افتادیم به کل‌کل سنگین، دعوامون شد. من عقب‌تر راه می‌اومدم، شهاب یهو بی‌مقدمه برگشت و پاشو بلند کرد و گذاشت تو صورت‌م. هیکل‌ام اون‌وقتا گنده بود، کم‌وبیش گمونم خرزور هم به‌حساب می‌اومدم، دست‌کم‌ش این بود که اهل خوردن نبود، تقریباً هر روز با سهیل کل‌وکشتی می‌گرفتیم و سهیل رسماً دوبرابر من بود زوری و هیکلی، اما از سهیل هم تمام‌وکمال نمی‌خوردم. می‌تونستم همون‌جا لطف شهاب رو جبران کنم اساسی، اونم هم‌هیکل خودم بود و خرزور، بی‌شک ساده نبود، اما یربه‌یر می‌شدیم بی‌شک... با این‌حال... جواب ندادم... اگه فقط بحث جواب ندادن بود اشکال نداشت، اگه فکر می‌کردم اهل کتک‌کاری نیستم و اگه واقعاً همون‌طور که پیش خودم می‌گفتم فکر می‌کردم کتک‌کاری انسانی نیست، اشکالی نداشت... اما این‌طور نبود، دل‌ام می‌خواست جواب‌ش رو بدم، شونه‌ش رو بمالونم به‌ خاک... اما جواب ندادم درلحظه... سر یه چهار راه نسبتاً شلوغ بودیم، کنار خیابون، فکر کردم اگه الآن کتک‌کاری کنیم ملت جمع می‌شن شر می‌شه، بعد نگاه‌ام افتاد به جدول کنار جو، یادم افتاد مامان یه عمر ما رو از همین کوفتی ترسونده بود، همیشه می‌گفت دعوا نکنین می‌زنین طرف رو می‌ندازین سرش می‌خوره به جدول و یه بلایی سرش می‌آد و فلان و بهمان، از جدول مثل سگ می‌ترسیدم... شهاب هنوز وایساده بود جلوم، منتظر بود شروع کنم، منم خیره شده بودم به‌ش و حرف نمی‌زدم، چندلحظه بیشتر نگذشته بود، کافی بود مشت‌ام رو ول کنم طرف‌ش، دست‌ام سنگین بود و جواب می‌داد، اما دهن‌ام رو باز کردم، گفتم بیا بریم تو پارک جواب‌تو بدم... فکر کردم تو پارک هم خلوت‌تره هم اگه رو چمنا بخوره زمین بلایی سرش نمی‌آد... بهت‌زده نگام کرد و بعد زد زیر خنده... رفت. باز تهدیدش کردم و گفتم بیاد بریم تو پارک جواب‌ش رو بدم، اما خب، قاعده‌ی بازی این نبود. اون لگد رو وسط خیابون ول کرده بود، به بعد و کوفت و زهرمارش فکر نکرده بود، من اما داشتم جزوه می‌نوشتم برای یه دعوای مدرسه‌یی... ریدم. بعداً کلی با شهاب رفیق شدیم، اما اون یه لگدش هنوز سر دل‌ام مونده... نه که دل‌ام بخواد یه‌روز که تو یه پارکی دیدم‌ش با لگد بذارم تو صورت‌ش :)) دوست‌ش دارم بزمجه‌ی گردن‌کلفت رو، دل‌ام هم براش تنگ شده، در کل هیچ کینه‌یی بابت اون یه لگد ازش ندارم، جفت‌مون خر بودیم... رو دل‌ام مونده، چون از خودم شاکی‌ام، چون نه تونستم بی‌خیال کاری که نکردم بشم و نه تونستم کاری رو که باید انجام بدم... گاس بتونم جملاتی در کنم درباره‌ی اولین‌بارها و فلان و بهمان... بگم اولین باری بود که فهمیدم دنیا با قواعد و قانون‌ها و کوفت و زهرمار من پیش نمی‌ره و چه و چه... اما حال‌ش نیست... مشکل این‌جاست که نتونستم با خودم سر این قضیه کنار بیام. بعدها این‌طوری جبران‌ش کردم که دیگه حساب‌کتاب نکنم زیاد، تا گرفتم پس بدم... اون هم گندکاری‌های خودش رو داشت. نمونه‌ش دو باری که به دو تا استاد ریدم. ممم... از تبعات اون دو بار البته چندان ناراضی نیستم، صرفاً از رفتار هیجانی‌م ناراضی‌ام... تعادل... چقدر همیشه حسرت تعادل رو داشتم و چقدر همیشه دور بودم ازش... شاید بتونم بگم ارثیه‌س یه‌جورایی، می‌شه بندازم‌ش گردن خانواده... ممم... اما، چه فایده... راست‌ش حوصله‌سربره، چندین‌ساله که این قضیه حوصله‌سربره. دونستن‌ش نه، دونستن‌ش، پیدا کردن ریشه‌هاش بی‌فایده نیست، اما نمی‌تونم بیاندازم گردن بابام مثلاً یا داداش‌بزرگه... فی‌الواقع... شرم‌آوره، هفت‌هشت‌سال پیش می‌شد بندازم گردن اونا، اما،‌ الآن، خجالت‌آوره، بیش از اون‌که بشه تحمل‌ش کرد نابالغانه‌س. می‌خوام بگم... هرجا تنبلی نکردم چیزی هم به‌م ارث نرسیده، هرچی رو نخواستم نگرفتم... نمی‌تونم فشار رو ندیده بگیرم، فشار عصبی به‌هرحال آدم رو خسته می‌کنه، آدم یه‌جاهایی شل می‌شه و وا می‌ده و گند بالا می‌آره، و خب... این‌یکی دیگه نه ارثیه‌س و نه تقصیر کسی... راست‌ش اینه که از خودم عقب‌ام، چپ و راست می‌زنم، پیلی‌پیلی می‌خورم بیخود... پوووووف! نگران شدم باز از نوشتن... بهترین راه‌ش اینه که حساب‌کتاب نکنم باز :))